حرف‌های بی‌مخاطب

جنگ

درست نمی دانم که از کجا باید شروع کنم.می خواهم راجع به جنگ بنویسم.می خواهم میزان نفرت خودم را بیان کنم.می خواهم همه بدانند که چقدر از جنگ متنفرم.می خواهمه همه بدانند که حالم از همه کسانی که باعث و بانی جنگ هستند به هم می خورد.الان به شدت ناراحت و عصبانی است.نمی دانم شاید هم من خیلی احمقم که برای اینجور چیز ها حرص می خورم.آمریکا به عراق حمله کرد.درست همان طوری که پیش بینی می شد.اصلا هم به اینکه مردم کل دنیا با جنگ مخالفند اهمیت نداد ونشان داد چقدر راحت می شود افکار عمومی را ندید گرفت و به هیچ انگاشت.اصلا انگار نه انگار که مردم دنیا به جنگ نه بگویند.انگار نه انگار که همه با جنگ مخالفند.انگار نه انگار که سازمان مللی هم وجود دارد.مهم نیست.مهم این است که عده ای سیاستمدار می خواهند حمله کنند و این کار را می کنند.به چه بهانه ای؟به بهانه اینکه عراق سلاح کشتار جمعی دارد،به این بهانه که عراق سلاح شیمیایی در اختیار دارد.نمی دانم کسی این دلایل را قابل قبول می داند یا نه؟!کدام سلاح شیمیایی؟!همان هایی که خود آمریکا روزی در اختیار صدام قرار داد که در جنگ علیه ایران استفاده کند.همان سلاح های کشتار جمعی که خود آمریکا بزرگترین صادر کننده آن است.جدا برای من سوال است که عده ای چگونه این دلایل را قانع کننده می دانند و آنها را قبول می کنند؟این دسته آدمها یا باید خیلی کور باشند یا خیلی احمق.خیلی دوست داشتم که الان در نیویورک بودم و اخبار سی.ان.ان را گوش می کردم ببینم چه می گوید.احتمالا با آنچه سی.ان.ان در مثلا پاریس می گوید خیلی فرق دارد.
الان به نظر من کاری که آمریکا می تواند بکند برای اینکه افکار عمومی را به نفع خودش برگرداند این است که بزند یک جایی را که برای مردم دنیا عزیز است منفجر کند مثلا مجسمه آزادی و بعد تقصیرش را بیاندازد گردن تروریست ها یا عراقی ها...
یک چیز جالب دیگر هم هست:اعتراض به جنگ در حالی صورت می گیرد که طرف مورد تهاجم فردی است به نام صدام که فکر نمی کنم ذره ای وجهه مثبت در جهان داشته باشد.
***
یک نکته دیگر:در حالی که کل دنیا در حال تظاهرات و اعتراض نسبت به جنگ است در کشور خودمان هیچ خبری از تظاهرات مردمی به چشم نمی خورد.شاید بگویند به دلیل سال نو است اما از حداقل دو ماه پیش تا الان هیچ تظاهراتی که به طور مشخص ضد جنگ باشد صورت نگرفته است.(لطفا 22 بهمن را یاد آوری نکنید که آن هدفش چیز دیگری است!)نمی دانم این را به حساب چه چیز باید گذاشت.اما به هر حال نکته قابل توجهی است.
***
در آخر هم آرزو می کنم(در حال حاضر هیچ کاری جز آرزو کردن از دستم بر نمی آید)که سال جدید سالی همراه با صلح و دوستی برای تمام مردم دنیا باشد.چه ایرانی چه آمریکایی چه عراقی...

   + امیر حسام صلواتی ; ٢:٠۱ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٢/۱/۱
comment نظرات ()