حرف‌های بی‌مخاطب

تکامل

اول این خبر را بخوانید. برای اینکه زحمتتان را کم کنم خلاصه اش را در پاراگراف زیر می بینید:

Oxygen makes up 21% of the Earth's atmosphere, and we need it to breathe. But early organisms would have found this environment toxic. Ancient bacteria evolved protective enzymes that prevented oxygen from damaging their DNA, but what evolutionary incentive did they have to do this? Researchers have discovered that ultraviolet light hitting the surface of glacial ice can release molecular oxygen. Bacteria colonies living near this ice would have needed to evolve this protective defense. They were then well equipped to handle the growth of atmospheric oxygen produced by other bacteria that would normally be toxic.

من به شدت مشکل پیدا کرده ام با اینکه یک باکتری - یا هر موجود زنده دیگری- برای اینکه نسلش حفظ شود از کجا می فهمد باید در این جهت تغییر کند که مثلا در برابر «مولکول اکسیژن» مقاوم شود؟ حالا اصلا گیرم فهمید مشکلش از همین مولکول اکسیژن است. از کجا می فهمد درمانش چیست؟ به عبارت دیگر از کجا می فهمد باید مثلا کدام بخش دی ان ای اش را تغییر دهد تا مشکل حل شود و به وسیله ی دفاعی مجهز گردد؟

پاسخ سوال بالا را معمولا این طور می دهند که تعداد زیادی گونه به وجود می آیند و آنهایی که این قابلیت را ندارند منقرض می شوند. جواب معقولی است. یا تو توانی اش را داری و نسلت بقا می یابد یا نداری و منقرض می شود.

گیرم قبول! حالا اصلا از کجا می فهمد که نسلش دارد منقرض می شود که بخواهد اقدام پیش گیرانه کند؟! این را هم این طور می شود جواب داد که اصلا نه فکر می کند نه می فهمد. صرفا در هر تکثیر نسل، یک سری از مولدین دارای DNA ای هستند که با یک احتمالی دارای جهش است. به این ترتیب هر نسل با نسل قبل یک سری تفاوت هایی دارد. در ضمن آن نسل هایی که توانایی سازگاری ندارند منقرض می شوند. پس به طور متوسط هر نسل از نسل قبل بهتر است و نژاد آن موجود به سمت تکامل پیش می رود.

خوب تا اینجایش خیلی خوب است. اما حالا مشکلم با این است که اگر آن احتمال جهش کم باشد یا «فرصت تکامل» کم باشد (به این معنیکه از نسل اول تا نسل حاضر تعداد زیادی نسل نگذشته باشد)‌به احتمال زیاد یا نژاد آن موجود کاملا منقرض می شود یا اینکه از اول توانایی های لازم را دارد و باقی می ماند. حال اگر یک تغییر ناگهانی در وضعیت سیستم رخ دهد احتمالا فرصت کافی برای تکامل وجود نخواهد داشت و نژاد موجود منقرض می شود. پس می توان انقراض دایناسور ها را هم اینگونه توجیه کرد.

حالا که چی؟! هیچی! اولش مشکل داشتم راجع به همان باکتری. و مشکلم لاینحل مانده بود. شروع که کردم به نوشتم همین طوری هی استدلال کردم و رسیدم به همین جایی که می بینید و مشکلم حل شد.

البته هنوز از نظر عددی با این شیوه مشکل دارم. یعنی چی؟ یعنی اینکه مثلا فرض کنید نژاد موجود الف برای بقا نیاز دارد تا ژن ایکس را در DNA اش تغییر دهد. فرض کنید ژن ها هم یک بیتی هستند یعنی یا فعالند یا غیر فعال. از آنجایی که موجود خودش فکر نمی کند باید به همان جهش ها امید داشت. حالا ژن خاص ایکس در یک جهش چقدر احتمال تغییر دارد؟ عددش را نمی دانم اما به نظرم خیلی کم باید باشد. حالا یا در همین تکثیر نسل این اتفاق می افتد یا می رود در نسل بعد. در نسل بعد چون تعداد افراد بیشتر شده است احتمال تغییر هم بیشتر است (که اقلا در تولید مثل یکی از اینها موجود متولد شده دارای ژن اصلاح شده باشد) منتها هر چه زمان بیشتری بگذرد احتمال انقراض هم به دلیل عدم سازگاری بیشتر می شود. حالا حساب کنید یک موجود تک یاخته ای تا بخواهد بیاید بشود یک پستاندار چقدر باید با چیزهای مختلف سازگاری داشته باشد و چقدر باید اصلاح در آن صورت گیرد؟! (البته یک خوبی که دارد این است که موجود هر چه پیچیده تر و هوشمند می شود قابلیت سازگاری اش هم به طور نمایی زیاد می شود. مثلا آدمیزاد الان لازم نیست برای مثلا سازگاری با شن صحرا پلک شتر را داشته باشد و منتظر باشد تا انتخاب طبیعت برایش پلک شتر ایجاد کند!)

حالا بازم که چی؟ گفتم که هیچی! اولش مشکل داشتم راجع به همان باکتری. و مشکلم لاینحل مانده بود. شروع که کردم به نوشتم همین طوری هی استدلال کردم و رسیدم به همین جایی که می بینید. البته هنوز هم با این قسمت عددی قضیه مشکل دارم. اگر کسی کمکم کند ممنون می شوم.

   + امیر حسام صلواتی ; ۱:٠٦ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٥/۱٠/۱٦
comment نظرات ()