حرف‌های بی‌مخاطب

Current Status

مطلبی در ذهنم می آید. قصد نوشتن می کنم. صفحه یادداشت جدید را باز می کنم. دو خطی تایپ می کنم. یادم می آید اینجا را خیلی ها می خوانند. پشیمان می شوم. آن دو خط را پاک می کنم. روی ضربدر بالای صفحه کلیک می کنم. خودنویسم را بر می دارم. با خاطری آسوده می نویسم. راضی هستم.

پی نوشت: خنده دار است اگر بگویم الان هم پشیمان شدم! اما خوب بد نیست بدانید که چرا دیر به دیر می نویسم. برای همین پاکش نکردم.

   + امیر حسام صلواتی ; ۱:٠۱ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٥/٥/۱٥
comment نظرات ()