حرف‌های بی‌مخاطب

 

بگذارید راحت باشیم و در آرامش شربت خنکمان را در حالی که گرمای تابستان پشت شیشه له له می زند نوش جان کنیم و پیش خود بگوییم به ما چه! یکی می آید همه مان را نجات می دهد. بگذارید دلمان را به این خوش کنیم که هر چه ظلم و ستم بیشتر باشد نشانه این است که ظهور منجی نزدیک تر شده است. ما را به این حرفها چه کار؟ شربت خنک را عشق است.

 

                                                                    ***

ای کاش دوره دوره ی نوح  بود و یک سیلی می آمد همه را می شست و می برد. یا دوره ی لوط بود و سنگی می بارید و همه شان را از دم نابود می کرد. ای کاش موسی می آمد و این به ظاهر آدمهایی که سنگ او را به سینه می زنند یکجا جمع می کرد و با خود به رود نیل می برد و این بار رهایشان می کرد همان جا.

                                                                    ***

آهای همه ی اونایی که تو دلتون می گفتید بگذارید بمیرند به درک! همه اونهایی که خوشحال بودید که اسراییل داره ریشو های متحجر رو از ریشه می کنه. با شمام. دلم می خواد الان ببینمتون. هنوزم میتونید بگید به درک؟!

 

   + امیر حسام صلواتی ; ۱٢:٠۸ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٥/٥/۱٠
comment نظرات ()