حرف‌های بی‌مخاطب

يک نظر

این کامنت را برای این مطلب در این وبلاگ گذاشتم:

منم با اینکه دلیلش بی تفاوتی نیست موافقم. خود من به عنوان یک وبلاگ نویس نوعی خیلی هم این مسئله را این روزها در اخبار دنبال می کنم. اما در وبلاگم چیزی ننوشتم. بخشی از علتش همان است که اشاره کردید اما تنها دلیلش هم این نبوده است. علت اصلی نداشتن اطلاعات کافی بوده. بالشخصه به اطلاعاتی که از رسانه های ایرانی می گیرم اعتماد ندارم و همین احساس را نسبت به اطلاعاتی که از رسانه های آن طرف هم می گیرم دارم. یعنی فکر می کنم شاید فقط کسانی که الان در لبنان و فلسطین هستند اطلاعات درست و دقیق دارند که با اطلاعاتی که به ما می دهند فرق می کند. احساسم این است که فلسطین و به ویژه لبنان این وسط بیشتر از اینکه خود با اسراییل مشکل داشته باشند قربانی ستیز بین ایران و آمریکا و اسراییل شده اند. به نوعی دارند هزینه حمایت های ایران از خودشان را می دهند. حمایت هایی که اگر نبود شاید هم برای ما هم برای آنها بهتر می شد.

پس نوشت: بد نیست یک توضیحی بدهم. اول از جواب کامنت ها شروع می کنم: شهادت بد نیست.  به حق و باطل هم اعتقاد دارم.

منظور من این نبود که اسراییل خوب است و حزب الله بد. من به شدت از اسراییل بدم می آید و با وجودش کلا مشکل دارم. اما بحث من از اساس چیز دیگری بود. حمایت بد نیست. اما حمایتی که باعث شر برای فرد یا کشور مورد حمایت شود بد است. این دقیقا کاری است که ما می کنیم. حمایتی می کنیم که باعث شر است. حمایتی که باعث شر شود نباشد بهتر است.

   + امیر حسام صلواتی ; ۱٢:٥٤ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٥/٤/٢٦
comment نظرات ()