حرف‌های بی‌مخاطب

مردان جنگ

يکی از دلايلی که برخی دولتمردان به خاطر آن درگير جنگ می شوند معطوف کردن ذهن مردم به مسئله ای «نه داخلي» (نگفتم خارجی چون به هر حال گاهی به داخل هم ربط دارد) است. اين جور جنگ ها علاوه بر اينکه ذهن مردم را مشغول نگه می دارد بر احساسات ميهن پرستانه آنها نيز می افزايد و از اين ره گذر محبوبيت آن دولتمرد به شدت در جامعه افزايش می يابد. کافی است به آمار محبوبيت بوش هنگام آغاز جنگ عراق و آمار محبوبيت ديگر رييس جمهورهای آمريکا به هنگام جنگ هايشان دقت کنيد (اگر گفتم آمريکا برای اينکه آمار هست. و گرنه می شود همين ايران خودمان را هم مثال زد). اساسا يکی از دلايلی که آمرکيا با عراق وارد جنگ شد همين است. اين کار به خصوص برای کسی که مرد جنگ است مفيد است.

به نظر من اتفاق مشابهی نيز در ايران در حال وقوع است. با وارد شدن ايران به جنگ ذهن مردم از خيلی چيزها منحرف می شود. محبوبيت رييس جمهور بالا می رود. مردم متحد می شوند و و و. اين به خصوص برای دولتی که به قول عزيزی اعضايش مردان جنگ (نه دوران جنگ. مردان جنگيدن) هستند اصلا چيز بدی نيست.

حتی اگر درگير جنگ هم نشويم اين دولتمردان موفق بوده اند. امروز کمتر کسی در ايران به اين فکر می کند که نفت بر سر سفره چه شد؟ مهرورزی کجا رفت؟ و و و. فکر و ذکر مردم به برکت صدا و سيما و مطبوعات فقط و فقط شده است انرژی هسته ای حق مسلم ماست...

   + امیر حسام صلواتی ; ۱:۱٤ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٤/۱٢/۱
comment نظرات ()