حرف‌های بی‌مخاطب

انتخابات

فردا روز انتخابات است.انتخاباتی که به هر دليلی به شدت روی آن حساسيت وجود دارد.حساسيتی که به زعم مقدار بزرگی از آن نيز زاييده قوه اغراق ماست.

خيلی نمی خواهم راجع به اين بنويسم که به چه کسی بايد رای داد يا نداد.چون نه موقع آن است نه اينکه فکر می کنم نظر کسی با حرفهای من تغیير کند.به خصوص اينکه من برای خودم فرق چندانی نمی کند که چه کسی رييس جمهور شود (علی رغم اينکه به آقای هاشمی رای خواهم داد).هر دو طرف نقاط مثبت و منفی خاص خود را دارند.البته نقاط منفی هر دو طرف بيش از حد بزرگ شده است به خصوص آقای احمدی نژاد که واقعا از اين حيث به او حق می دهم که شاکی باشد!

من به احمدی نژاد رای نمی دهم نه به اين دليل که می گويند قاتل است يا اگر بيايد پباده رو ها را هم ديوار می کشد و يا اينکه آدم بدی است .صرفا از اين جهت که طرز تفکرش با من نمی خواند.

تا يادم نرفته اين را هم اضافه کنم که آقايان نوبخت و مرعشی واقعا گل کاشتند با اين ضد تبليغشان!هر چند خود آقای رفسنجانی در گفتگوی ويژه خيلی خوب صحبت کرد اما حاميانش رای منفی برايش جمع کردند!

نتيجه انتخابات هر چه که باشد من در نهايت جزء طيف بازنده محسوب خواهم شد و اتفاقا آزمون بسيار مناسبی است.۴ سال قبل من جزء گروهی بودم که برنده محسوب می شدند و به بازنده ها ايراد می گرفتند که بازنده خوبی نيستند.الان آزمون بسيار خوبی است برای من که ببينم آيا من بلدم بازنده خوبی باشم يا نه.هر چه که هست ايران مال من هم هست.رييس جمهورش هر که می خواهد باشد باشد.

   + امیر حسام صلواتی ; ۱:٢٤ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٤/٤/۳
comment نظرات ()