حرف‌های بی‌مخاطب

يک دقيقه تامل کنيد

وقتی آدمها به خوبی عادت کنند چشمانشان فقط بدی را می بيند.

می فهمی که چه می گويم؟!

احتمالا برای همين است که يک مادر هر چه که کند به چشم نمی آيد اما همن که يک بار عصبانی شود يا چيزی به آدم بگويد سريع قهر می کنيم و ناراحت می شويم و ... . چون به خوبی عادت کرده ايم و فقط بديها را تشخيص می دهيم.

دوگان گزاره بالا برای بديها نيز صادق است.

لطفا اين متن را صرفا نخوانيد.در آن تامل کنيد.حتی شمايی که فکر می کنی به هيچ وجه مخاطب اين جمله نيستی.خواهش می کنم در آن تامل کن.دور و برت را نگاه کن.سعی کن هر آنچه را که به آن عادت کرده ای هم «ببيني»...

تامل کن...تامل...

   + امیر حسام صلواتی ; ٥:۱٦ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۳/٩/۱٧
comment نظرات ()